De verboden tonen

Het idee

Zie Inspiratie. Het gaat om een wereld waarin muziek maken verboden is (en/of specifieke klanken niet mogen of een bepaald effect hebben).

Een hoofdpersonage dat héél graag muziek wil maken, en het dus stiekem moet gaan doen. (En natuurlijk is er een hele groep voor wie dit geldt, waarbij diegene aansluit.)
Een personage dat diens stem kwijt is. (Tong weggehaald omdat diegene verboden liederen zong?)
Een personage dat, zodra de ban wordt weggehaald, nog steeds niet goed kan spelen/zingen en het niet durft, en dus nooit meer zo goed wordt als diegene was.

Letterlijk noten, iets van een melodie, met een magische kracht die iets teweegbrengen.

We leren van de filosoof die dit idee had bedacht (Confucius). We leren van de president (Mao) die het allemaal verbant. We leren waarom het zo is, om hen menselijker te maken. Misschien is één van hen wel gerelateerd aan de hoofdpersonen.

Iemand die de instrumenten maakt met zoveel gevoel, zoveel vakmanschap, dat de instrumenten haast magische eigenschappen krijgen.

IDEE: Het hoofdpersonage heeft steeds melodieën in diens hoofd. Dus dat vertelt diegene steeds, inclusief waarom dat zo belangrijk is en wat diegene ermee gaat doen.

Het gaat zo van: “na na naaaa na NA na naaaa” En als je dat zingt, dan word je meteen blij. En iedereen die het hoort krijgt een glimlach. Dát is de muziek die ik wil maken.

IDEE: Er is een mysterieuze hond die overal meeloopt, of magische krachten lijkt te hebben, maar niemand weet waar die vandaan komt.

Totdat diegene aan het einde een mondharmonica hoort. Hij begint te piepen, blaffen, rent erop af. Blijkbaar had hij als jonge puppy een baasje dat mondharmonica speelde (goed of slecht baasje? Magie gekregen of door mishandeling?) => dat lost een of ander mysterie in het boek op.

Inspiratie

Geïnspireerd door die video van Tantacrul over Musical Elitism: https://www.youtube.com/watch?v=azpxUnIgsts

Vooral de Chinese kant sprak me in eerste instantie aan:

Muzikale uitvindingen werden toegeschreven aan grote leiders
Muzikale instrumenten moesten “juist gestemd” zijn (de vijf noten van de Chinese schaal) voor harmonie, zo niet was alles helemaal mis.
Dit zorgde voor een klassensysteem, waarbij alleen de rijksten/leiders muziek hadden (en goed gestemde tonen), en de armen niet.
Toen kwam Mao die alle muziek verbande (en alle referenties naar oudere muziek), in de hoop het klassensysteem weg te krijgen.
Maar natuurlijk bleef men stiekem muziek maken.
Pas toen hij stierf, werd het teruggedraaid. Maar de schade was al geleden: iedereen uit die generatie kan minder goed (of durft minder goed) muziek maken.

Ook is het lettertype Amadeus perfect voor het visuele ontwerp van dit idee.

## Het idee Zie _Inspiratie_. Het gaat om een wereld waarin **muziek maken verboden is (en/of specifieke klanken niet mogen of een bepaald effect hebben)**. * Een hoofdpersonage dat héél graag muziek wil maken, en het dus stiekem moet gaan doen. (En natuurlijk is er een hele groep voor wie dit geldt, waarbij diegene aansluit.) * Een personage dat diens stem kwijt is. (Tong weggehaald omdat diegene verboden liederen zong?) * Een personage dat, zodra de ban wordt weggehaald, nog steeds niet goed kan spelen/zingen en het niet durft, en dus nooit meer zo goed wordt als diegene was. **Letterlijk noten, iets van een melodie, met een magische kracht** die iets teweegbrengen. We leren van de filosoof die dit idee had bedacht (Confucius). We leren van de president (Mao) die het allemaal verbant. We leren *waarom* het zo is, om hen menselijker te maken. Misschien is één van hen wel gerelateerd aan de hoofdpersonen. Iemand die de instrumenten *maakt* met zoveel gevoel, zoveel vakmanschap, dat de instrumenten haast magische eigenschappen krijgen. **IDEE:** Het hoofdpersonage heeft steeds melodieën in diens hoofd. Dus dat vertelt diegene steeds, inclusief waarom dat zo belangrijk is en wat diegene ermee gaat doen. *Het gaat zo van: "na na naaaa na NA na naaaa" En als je dat zingt, dan word je meteen blij. En iedereen die het hoort krijgt een glimlach. Dát is de muziek die ik wil maken.* **IDEE:** Er is een mysterieuze hond die overal meeloopt, of magische krachten lijkt te hebben, maar niemand weet waar die vandaan komt. Totdat diegene aan het einde een mondharmonica hoort. Hij begint te piepen, blaffen, rent erop af. Blijkbaar had hij als jonge puppy een baasje dat mondharmonica speelde (goed of slecht baasje? Magie gekregen of door mishandeling?) => dat lost een of ander mysterie in het boek op. ## Inspiratie Geïnspireerd door die video van Tantacrul over Musical Elitism: <https://www.youtube.com/watch?v=azpxUnIgsts> Vooral de Chinese kant sprak me in eerste instantie aan: - Muzikale uitvindingen werden toegeschreven aan grote leiders - Muzikale instrumenten moesten "juist gestemd" zijn (de vijf noten van de Chinese schaal) voor harmonie, zo niet was alles helemaal mis. - Dit zorgde voor een klassensysteem, waarbij alleen de rijksten/leiders muziek hadden (en goed gestemde tonen), en de armen niet. - Toen kwam Mao die alle muziek verbande (en alle referenties naar oudere muziek), in de hoop het klassensysteem weg te krijgen. - Maar natuurlijk bleef men stiekem muziek maken. - Pas toen hij stierf, werd het teruggedraaid. Maar de schade was al geleden: iedereen uit die generatie kan minder goed (of durft minder goed) muziek maken. Ook is het lettertype **Amadeus** perfect voor het visuele ontwerp van dit idee.