Dit idee was een jongerenroman + musical die ooit in mij opkwam. Zoals altijd gebeurde dit vrij automatisch, waardoor ik ineens zat met een reeks goede liedjesideeën en verhaalideeën. Toen realiseerde ik dat er geen geld te verdienen is in deze wereld, dus heb ik het project nooit daadwerkelijk gemaakt.
De muziek
Zoals altijd is mijn muziek een mix van vele genres, allemaal met een vleugje “musical”. Voor een jongerenmusical, echter, kies ik wel liever voor meer pop- en rock-achtige songs.
Deze demo opnames zijn best goed qua kwaliteit, maar niet geweldig. Deze zijn nog met mijn eerste smartphone die geen geweldige microfoon had, terwijl vaak andere geluiden erdoorheen komen, op een oude pubpiano die zo laag was dat je knieeën bijna tegen de toetsen kwamen. Maar de melodie en dergelijke is vrij duidelijk. Als je opheldering wilt, laat maar weten, en dan kan ik betere versies opnemen.
1. Ouverture
Dit is een wat verouderde musicaltraditie. Het is eigenlijk een melodie (zonder zang, zonder plek in het verhaal) waarmee je een paar minuten het stuk inleidt. Omdat dit hele stuk gaat over enorme boosheid en duistere gedachten daaruit, vond ik het dit keer passen om te beginnen met wat onheilspellende melodieën die opbouwen en je in het stuk brengen.
2. Ik Wil Niet
We ontmoeten de hoofdpersonages die allemaal hun eigen ding hebben waartegen ze zich afzetten.
Couplet is zoiets als:
Ik wil niet
Wil geen huis, geen baan, echt helemaal niks
Ik sta hier op het punt
Dat iedereen mij langsloopt
Ik sta hier, zonder toekomst en zonder jou
Het ziet er naar uit, dat de avond valt
Het ziet er naar uit, dat ik het heb verknald.
En het refrein is wel voor alle personages hetzelfde (zingen ze dan ook samen uiteindelijk):
Ik wi-il niiiiet
Dat het leven in mijn hoofd
Telkens veraaaandeeerd
Naar al wat mij wordt beloofd
Etc
De bridge heb ik pas veel later opgenomen (die was ik blijkbaar vergeten in de originele opnames). De opname hieronder bevat kort het couplet + refrein ter herhaling, dan de bridge.
De tekst komt hier (aan het einde) eigenlijk op neer dat één van hen herhaaldelijk schreeuwt …
Ik wil niet
Ik wil niet
Ik schreeuw niet
Ik schreeuw nie-ie-ie-ie-iet
Wat is het specifieke probleem?
- Personage A wil gewoon niks. Er is niks waarvan ze blij worden, geen baan waarvan ze niet moeten kotsen, geen favoriete schoolvak, niks.
- Personage B heeft eigenlijk haar hele leven maar gedaan wat haar werd opgedragen, en denkt dus dat ze inderdaad geneeskunde wil studeren en blij wordt van goede cijfers enzo. Maar dan (zie “5. Ik zie kleuren nu anders”) ontmoet ze iemand die haar laat beseffen dat ze dat nooit wilde en erin is geduwd door haar ouders.
- Personage C wil iets doen dat telt. Iets dat ergens over gaat, dat een afdruk achterlaat, dat de wereld voorgoed positief verandert. Op een stoel zitten en woordjes opdreunen op school valt niet onder die noemer, gek genoeg.
- Personage D wil juist alles. Deze persoon (man/vrouw/maakt niet uit) fokt zichzelf helemaal op, slaapt nauwelijks, altijd gestrest, altijd bezig, altijd maar meer meer meer en nooit eens rust.
3. Ik Denk Nog De Hele Avond Aan Jou
Zoals wel vaker heb ik twee opnames hiervan, eentje vol fouten en onzekerheden (vlak na krijgen idee), eentje die later en beter afgewerkt is.
Twee van de hoofdpersonages (A en B) worden verliefd. Of nog beter: ze zijn al sinds basisschool een stel. Dit wordt nu gewoon gecommuniceerd aan het publiek doordat ze opnieuw vertellen hoe leuk ze elkaar wel niet vinden …
(Het refrein begint dan ook met de tekst: “ik denk nog de hele avond aan jou, ik denk de hele aaa-vooond aan jou”)
En dan zeggen de ouders zo van: “We hebben het een tijdje aangekeken, maar die relatie van jullie gaan we natuurlijk niet doorzetten. Je vriendje is een idioot die zwerver gaat worden. Je moet een betere vriend zoeken, schat.”
In eerste instantie vindt ze het natuurlijk belachelijk en negeert het. Maar de woorden komen toch binnen en ze ziet ineens alle tekenen dat haar vriendje inderdaad een slechte toekomst voorspelt … denkt ze.
4. Eventjes Alles Uit (I)
Dat drukke personage (D) zingt, hoe kan het ook anders, een wat druk tangonummer over dat hij (en anderen) zouden willen dat alles eventjes uit kon. Even een jaartje geen school. Even rust. Eventjes alles uit.
Maar … hij wordt fel tegengesproken door zijn ouders (misschien ook vrienden/school). Hij gaat absoluut nog geen dag vrij krijgen van school! Hij moet wel zijn diploma halen met goede cijfers! En dan absoluut geen tussenjaar, meteen een zware studie doen!
Dus het nummer eindigt met dat hij toch maar op het tandvlees doorgaat met deze gestreste waanzin.
De zin “Eventjes alles uit” past natuurlijk perfect op dat stukje dat omlaag gaat aan het einde van het refrein van dit nummer.
5. Ik Zie Kleuren Nu Anders
Een van de nummers waar ik het meest trots op ben. Misschien gebruik ik hem ooit voor iets anders, maar schat de kans erg klein. Daarom wilde ik hem echt met de wereld delen.
Dat ene personage dat dacht studie en carrière enzo te willen (B), ontmoet/raakt bevriend met/whatever met personage C (die iets wil doen dat telt). Die laat haar plotseling zien dat er zoveel meer mogelijk is. Dat ze haar hele jeugd zo’n beetje heeft weggegooid aan iets dat ze niet wilde.
Maar dit nummer is nog erg lief en mooi.
Ik zie kleuren nu anders dan voorheen
Ik hoor klanken nu mooier dan hiervoor
Met nieuwe ogen zie ik jou
En ik denk alleen
Hoooou me vaaast
En dan het tweede refrein net wat aangepast.
Ik proef alles nu anders dan voorheen
Ik hoor vogels nog mooier dan hiervoor
Met nieuwe armen voel ik kou
En ik denk alleen
Hooou me vaaast (Hou me vaaaaaast -> de bridge in)
Dus zij begint nu ook haar “ik wil niet” met afzetten tegen alles wat ouders willen.
6. Waarom Ging Je?
Dat ene personage maakt het toch plotseling uit met die vriend waarop ze zo verliefd is (vanwege commentaar van haar ouders). Ze vindt dit zo verschrikkelijk dat ze het uitmaakt met een briefje, live kan ze het niet, en ze vertrekt.
Dus de persoon die achterblijft is helemaal verbaasd en verdrietig en zingt: “Why did you leaaaave? I don’t know.”
Kan dit Personage A zijn? Ja dit is een beter idee: Personage A begint met dingen willen en boos zijn over kleine dingen die misgaan. Maar dan, als zijn vriendin het plotseling uitmaakt en verdwijnt, dan begint zijn neerwaartse spiraal tot “ik wil niks meer, ik voel niks meer, etcetera”
7. Neem Je Tijd
Wederom, eerst een matige eerst opname, dan een verbeterde versie later.
Op een onbewaakt moment slaakt Personage D een kreet van pijn en gaat op de trap buiten school zitten. De andere personages komen bij hem zitten en herkennen het meteen als fysiek ongemak, misschien zelfs iets met het hart.
Dus zij zingen dit nummer om hem eindelijk eens te kalmeren en tot rust te krijgen. Zonder al te veel succes. Hij probeert het weer bij zijn ouders, maar die worden kwaad dat hij ook maar suggereert om te “spijbelen” en “in bed te blijven liggen de hele dag”.
Het couplet begint in mijn hoofd met tekst als “Slooow down, the world isn’t breaking you down”. Maar verder is er nog geen (Nederlandse) tekst.
8. Is Er Iemand?
Personage A zit nu diep in de put. Hij heeft nog wat dingen geprobeerd op het tandvlees, maar niks spreekt hem aan. Hij heeft niemand meer om zich heen. Al zijn vrienden zijn studies aan het uitzoeken en toekomsten aan het plannen, en hij heeft niks.
Dus hij zingt: “Is er iiiiemand? Is er iiiiiiiemand?”
Maar het nummer eindigt met: “En alles went, ja-ha-ha alles weeeent.”
Hij zoekt toch geen hulp of iets, hij accepteert dat hij niks wil en struikelt eenzaam door, zelfs al gaat alles nu achteruit (hij verzorgt zichzelf niet meer, hij haalt slechts onvoldoendes, etcetera).
9. Ik Ben Vervangbaar
Zodoende strompelt deze vriendengroep naar een steeds slechter eindstation.
- Personage A doet en wil niks meer. Hij laat dus ook alle vriendschappen vergaan totdat de rest hem een beetje opgeeft.
- Personage B is te bang om haar ouders te vertellen dat ze iets anders wil, maar door de stress gaan haar punten nu wel omlaag en gaat ze die studie geneeskunde misschien niet meer mogen doen.
- Personage C heeft gezocht en gezocht, maar kan niks vinden dat telt. Geen plek waar hij thuishoort, niks wat belangrijk genoeg is, en hij weet alleen dat hij school en het uitgestippelde pad niet wil.
- Personage D ploetert voort, druk druk druk, terwijl zijn lichaam steeds meer protesteert en hij steeds vaker even moet gaan zitten.
Als B, na jaren van geweldige cijfers en alle regels volgen, een keer te laat komt/spijbelt en een onvoldoende haalt, krijgt ze meteen alles op haar dak en mag ze geen herkansing doen. Daarmee beseft ze dat ze helemaal niet speciaal is, niet als persoon wordt gezien, maar “vervangbaar” is. Gewoon een getalletje in het onderwijssysteem.
Alle personages krijgen ruzie met hun ouders, maar geen van hen luistert daadwerkelijk of is behulpzaam. Ze zeggen keer op keer “ik wil niet”, en de ouders/school zegt eigenlijk “je moet maar”.
Daar reageren ze allemaal op hun eigen manier op …
Couplet:
Heel mijn leven veranderd
Alles verdwijnt en ik, onderweg
Alle kansen verkankerd
Geboren, verloren, gezworen,
Ik ben vervangbaar
Mijn hele leven al geweest
Ik ben ontvlambaar, totaal klaar
En ik wil niiiiiiet
Refrein:
En ik vra-haag me af
Als ik me-het je praat
Wat komt er binnen dan
Wanneer verandert wat
Het is een spel
Dat weet i-hik wel
Maar toch
10. De Oorlog
Zo heette het in mijn notities. Het is geen echte oorlog natuurlijk, het is simpelweg het moment dat alle personages breken en een heftige keuze maken.
Personage A is kwaad dat niemand er voor hem is, in zijn eenzaamheid en niet weten wat hij moet. Hij scheldt zijn vrienden uit en sluit zich volledig af van alles.
Personage C komt hem tegen op dat moment, gefrustreerd over dat niemand hem opmerkt, dat hij niks kan doen wat telt, dat hij vervangbaar is.
Personage B voegt zich erbij, met al haar opgekropte haat jegens haar ouders, het pad dat ze moet lopen ook al wil ze niet, de behandeling van school.
Samen schuiven ze alle schuld in de schoenen van een ander (vanzelfsprekend): school, ouders, vrienden. Ze kunnen een waslijst dingen opnoemen die zij allemaal hebben gedaan die ze niet wilden.
In die duistere gedachtegang ontstaat de gedachte om daarvoor wraak te nemen. Om ze eens te laten zien, om iets te doen waarvoor ze worden herinnerd en wat niemand ooit zal vergeten.
Dus ze regelen een wapen en verzinnen een excuus om hun ouders en meest gehate leraren in één ruimte te krijgen.
Dat is één lange, spannende scene, waarin je als publiek niet weet of ze het gaan doen en dan wanneer/hoe/etc. Tegelijkertijd gaat het gesprek op een gegeven moment naar personage D, hoe die al een tijdje niet is gezien en niet reageert op zijn mobiel.
De leraren en ouders die aanwezig zijn reageren meteen met “Typische puber. Ligt waarschijnlijk nog te slapen om vier uur ’s middags.” en nog meer denigrerende opmerkingen die elke jongere zo vaak heeft gehoord.
Dit maakt A, B, C zo kwaad dat ze ter plekke het plan willen uitvoeren en iedereen neersteken.
Maar iets overtuigt hen net op tijd—een zin, een onderbuikgevoel, iets dat ze herinneren—dat D misschien wel een hartaanval heeft of ergens bewusteloos ligt.
De zorg en liefde voor hun vriend wint het dan toch.
Ze rennen weg uit de situatie, vinden D inderdaad ergens op de grond, en de ambulance arriveert maar net op tijd om hem te redden.
11. En Ik Ga Nooit Meer Weg
B bekent de domme reden dat ze het uitmaakte met A, ze komen weer samen.
Refrein iets:
Ik ben van jou
En ik ga nooit meer weg
Ik ben van iedereen tegelijk, soms lijkt het alsof ik zelf
Steeds meer verdwijn
Maar ik zoveel van de kleur waar dat op lijkt
Ik weet niet of dit wel moet. Het is een mooi nummer, maar het past niet bij het stuk hierna.
12. Geen Vrienden Gebleven In Die Oorlog
Dit is geen eind goed, al goed. Ons schoolsysteem kent geen winnaars.
Dit hele plan, het feit dat ze bijna hun eigen ouders hadden neergestoken, de druk van school en een toekomst die je niet wilt, het duwt de vrienden volledig uit elkaar. Ze maken het schooljaar af, maar zien of spreken elkaar dan nooit meer, allemaal verdwaald op hun eigen pad, op zoek naar wat ze wél willen.
Dus bij het laatste nummer zijn ze allemaal oud. Personage C is inmiddels overleden op natuurlijke wijze, maar heeft wel iets gedaan dat telt (wat?) De rest ontmoet elkaar als oude mensen die compleet los van elkaar hebben geleefd, en nu verdrietig zijn over dat ze geen vrienden zijn gebleven. Dat ze toch hebben toegestaan dat school wint en hen uit elkaar dreef.
Vandaar,
Waarom zijn wiiiij geen vrienden gebleven in die oorlog?
Einde.
Mijn Eigen Ordeel
Eigenlijk is dit gewoon een boze musical. Ik schrijf veel boze muziek en verhalen. (Extreem boos en extreem liefdevol, het is een rare 50/50.) Want ik was heel erg boos, nadat ik mijn hele leven lang elke dag alleen maar dingen had moeten doen die ik niet wilde. Ik heb elke seconde op school gehaat vanaf dat ik ~7 jaar oud was. En dan duurt het nog een tijdje voordat je op je 25e je studie afmaakt.
Dus dit idee heeft vooral goede emotionele muziek, maar nooit echt een verhaal gekregen behalve, tja, “ik wil niet”. Jongeren en tieners die boos zijn over van alles. Het hangt nog niet echt samen, details zijn niet uitgewerkt, sommige muziek zal beter kunnen.
Met een afgewerkt verhaal erbij kan het wel een erg sterke musical zijn.